❝ Let me tell you this: if you meet a loner, no matter what they tell you, it’s not because they enjoy solitude. It’s because they have tried to blend into the world before, and people continue to disappoint them. ❞
Jodi Picoult, My Sister’s Keeper
Burlesk Bangus
Ito ang lugar kung saan ang lahat ng bagay na bumibisita sa aking kaisipan ay inilalapat sa pamamagitan ng pagsusulat.
Ako si Alden, mula sa siyudad ng Valenzuela. Paborito ko ang mga bandang Eraserheads, Franco, Pupil, Sugarfree, Taken By Cars, Typecast, Urbandub, at mga libro na tulad ng Kikomachine Komix, Pugad Baboy, Beerkada, mga libro nina Bob Ong. Eros S. Atalia, Haruki Murakami, Paulo Coelho, Dan Brown, at marami pang iba. Mahilig ako sa cheeseburger, pizza, shawarma, chocolate at iced coffee.
Random Fact # 123789-Ǝ
Apat ang blogs ko dito sa Tumblr: Itong main blog ko, isang blog na walang laman dahil para lang ma-save ‘yung dati kong gamit na Tumblr ID, isang blog na puro reblogs, at isang blog na puro reblogs ng porn (LOL). Nagbabalak akong gumawa pa ng isang blog na puro reblogs naman ng mga libro. O ‘di ba ang arte ko?
Top Five Books I Own with the Best Page Scent
- Brand New Haruki Murakami Books (Vintage UK Edition)
- Books Purchased from Booksale
- Brand New Nicholas Sparks Paperbacks
- Brand New “Si Amapola sa 65 na Kabanata” by Ricky Lee
- Brand New “The Book Thief” by Markus Zusak
Breaking News: I’m down to the last 50 pages of A Wild Sheep Chase, and I think I need a break for Murakami’s books after this one.
I’ll siomai love for you and I hopia love me too. ❤
Anu-ano ang mga paborito mong chocolate drinks noong bata ka pa?
Kung meron lang sigurong pagkaing sumasagisag sa ating kamusmusan, ito na marahil ang tsokolate. Sino nga bang damuhong batang hindi nahilig sa masarap, matamis at nakakakiliti sa lalamunan bagamat nakakauhaw na tsokolate? Mahigpit ang bilin ng ating nanay noon na huwag panay na panay sa pagkain nito dahil baka sumakit ang ngipin natin o kaya’y maging suki tayo ng kubeta. Eh ano ngayon? Bring it on! Masarap naman kasi talaga ang tsokolate kahit na marami itong side effects.
Dahil dito, masasabing naging alternatibo na rin ang tsokolate bilang isa sa pinakapaboritong inumin ng mga bata. Bagamat mas rekumendado ng mga nanay (at ng mga doktor) ang pag-inom ng gatas, wala silang magawa dahil tulad ng pagkahilig sa chocolates kesa sa mga gulay at prutas ay mas gusto ng mga bata ang chocolate drink. Kahit anong pagkain basta’t sangkot ang tsokolate, siguradong mas pabor ito sa kanila. Isang halimbawa diyan ay ang pagkakaroon ng dalawang magkaibang uri ng pagkain. Kapag may sakit ang bata, natural na mas pipiliin nila ang gamot o syrup na chocolate flavor kesa sa mga gamot na lasang stainless steel. Pagdating naman sa mga kilalang panghimagas, mas gusto nila ang chocolate cake at ice cream kesa sa ibang flavors nito (bagamat may ilan pa ring mas gusto ang ibang flavors gaya ng strawberry, tulad ng pinsan ko). Basta’t may pagpipilian, mas gugustuhin nila ang tsokolate kaysa ibang pagkain. Para bang sa tsokolate lang umiikot at iikot ang kanilang buhay. Kulang na lang, mag-amoy tsokolate ang utot nila at butil-butil na tsokolate ang iluha ng kanilang mga mata (napansin kong ang hilig ko sa ganitong statement at paulit-ulit ako).
Dahil likas na sa mga bata ang pagkahilig sa chocolate, masasabing naisip ng taga-gawa ng mga pagkain at inumin na gawing alternatibo ang chocolate drinks bilang pamalit sa mas nirerekumendang gatas sa pamamagitan ng paglalagay ng mga masusustansiyang bitamina at mineral sa chocolate drinks na ito na sa totoo lang ay ewan natin kung talaga bang may bitamina ito o baka front lang nila ito para bumenta ang kanilang produkto sa merkado (basahin mo ang pangungusap na ito at tiyak na kakapusin ka sa hininga!). Pero ang katotohanan ay marahil nais lang nilang gumawa ng inuming masustansiya and at the same time ay magugustuhan ng mga bata tulad ng chocolate drinks, instant man ito o tinitimpla.
Sa totoo lang, matagal nang merong chocolate drinks. Sa katunayan, ang pag-inom nito ay isa sa mga ritwal sa korte sa bansang France noon pang 18th Century (Ewan ko lang kung paano ito isinasagawa. Siguro, paiinumin ng balde-baldeng chocolate drink ng abogado ‘yung kliyente niyang suspek sa krimen bago ang hearing sa korte para sumakit ang tiyan nito at maantala ‘yung hearing. Komedya guys, komedya).
Dito sa Pilipinas, hindi ko alam kung ano ang kauna-unahang brand ng chocolate drink. Pero alam ninyo ba ‘yung Magnolia Choco-Vim at nakatikim na ba kayo nito? Pare-pareho lang siguro nating hindi naabutan ito kaya hindi ko alam kung bakit nagtatanong pa ako kung nakatikim na kayo nito. Hindi ko na rin alam kung kailan na-phased out sa merkado ang inuming ito. Sabi pa ng tatay ko, bago magkaroon ng Magnolia Chocolait ay ito ang chocolate drink ng Magnolia at talagang masarap daw ito.
Pagtuunan natin ng pansin ngayong gabi, mga bata, ang mga tsokolateng inumin na de timpla. Para sa mga mas nakababatang henerasyon lalo na sa mga batang nagkamalay noong dekada nobenta, dalawang brand lang ng chocolate drink ang patok — Milo at Ovaltine. Aminin man natin o hindi, meron tayong malaking lata ng Milo o Ovaltine noon sa ating mga kusina. Patunay lang ito na naging household brand na rin ang Milo at Ovaltine.
“The Olympic Energy Drink”. Ito ang tagline ng Milo. Halos hindi ito nagbago simula pa noong dekada nobenta (o otsenta), katulad ng lyrics na inyong nabasa bago ang paragraph na ito (walang kinalaman ang video sa lyrics pero parang meron na rin dahil patalastas naman ng Milo ‘yan. Ano daw?). Isa ito sa pinakasikat na tagline sa kahit anong commercial noon. Magpahanggang ngayon ay patuloy pa rin sa pagbibigay ng ‘enerhiya’ ang chocolate drink na ito. Dahil dito, masasabi nating ito na siguro ang pinakamasarap at pinakapatok na chocolate drink na tinitimpla. Milo everyday!
Hindi kalimot-limot ang paraan ng Milo sa pagpapakilala nito sa merkado. Mala-sports ang datingan nito dahil laging may picture ng athlete o sportsman sa bawat lata at pakete ng Milo (kaya kung walang imahe ng athlete ang Milo ninyo, peke ‘yan! LOL). Isa pang masasabing trademark ng Milo noong dekada nobenta ay ang pagkakaroon nito ng free collectibles na may kinalaman pa rin sa sports tulad ng plastic na tau-tauhang PBA players na may pantasa sa ilalim at ‘yung hindi ko makakalimutang Milo 3D cards na hinangaan ko nang wagas dahil hanep gumagalaw ‘yung litrato ng athlete! Magic (kuno)!
Kung tutuusin, talaga namang maganda at epektibo ang mga ginawang promotions ng Milo sa kanilang naturang produkto. Angkop nga naman kasi ang Milo sa sports dahil lagi nilang ipinagmamayabang na makapagbibigay ng sapat na enerhiya ang sinumang uminom nito.
Isa pa sa pinaka-memorable sa Milo noong dekada nobenta ay ‘yung kapag may truck ng Milo na dumadalaw sa eskwelahan ninyo at namimigay o nagpapainom sila ng libre. Aminin mong magkaiba ang lasa ng Milo sa eskwelahan at Milo na tinitimpla ni nanay sa bahay ninyo. Marahil nabasa ninyo na ito sa ilang sites at mga nagkalat na articles (‘yung “90s Kid Ka Ba?” oink-oink) at totoo ito. Mas masarap talaga ang Milo na gawang paaralan kesa sa gawang bahay. Sa tingin ko, mas maraming gatas ang Milo na pinamimigay sa eskwela para lalong maging malusog ang mga bata. Kahit kailan talaga, epal ang gatas na ‘yan, ano?
Kung ako ang tatanungin, ang pinakagusto kong produktong ginagawa sa Milo ay ang ice candy. Hindi lang basta Milo ice candy, gusto ko ‘yung gawa ng lola ko. Walang tatalo sa Milo ice candy ng lola ko noon. Ay nako, sinasabi ko sa inyo, makakalimutan mong nag-eexist ka sa mundo kapag nalasap mo ang sobrang sarap na Milo ice candy ni lola. At hindi lang basta sa plastic ng ice candy nakalagay ‘yon, kundi sa isang malaking lyanera (parang ‘yung pinaglalagyan ng leche flan pero mas malaki pa doon). Isang malaking lyanera ng Milo ice candy na sinangkapan ng pagmamahal ni lola, at akin lang lahat ‘yon forever (dahil wala pa akong kapatid o mas nakababatang pinsan noong mga panahong ‘yon). Sarap! Mas pinasarap pa ang pagkain ng ice candy habang nagbabasa ng Funny Komiks. Aaah! Perpektong buhay ng isang batang 90s!
Isa pang masarap gawin sa Milo ay ang pagpapak sa powder nito. Aminin mo, pinapalaman mo ito sa tinapay noon at kapag walang tinapay ay pinapapak mo mismo ang Milo! Gawain ko ito mula noon hanggang ngayon. Natutunan ko ito sa pinsan ko nang minsang makikain ako ng meryenda sa kanila. Sa paglipas ng panahon, natutunan ko na ring lagyan ng asukal ang pinapapak kong Milo powder, at kung minsan naman ay nilalagyan ko ng chocolate syrup ang tinapay kong may palamang Milo (hello diabetes). Nakakamiss magpalaman ng Milo sa tinapay, ano?
Kung nais mong mapanood ang ilang classic commercials ng Milo, pindutin lamang ang links na makikita sa ilalim ng larawan (sa may lyrics). Enjoy!
“That’s Ovaltine power… Ovaltine!” (tampok ang batang si Patrick Garcia)
“Eh kung walang water? Masarap pa riiin!” (panoorin ninyo ‘to, ang cute! LOL)
Naniniwala akong ang lahat ng bagay ay may counterpart. Sabi nga nila, kung nasaan ang daga, naroon ang pusa. Kung may branch ng Jollibee, dapat ay may McDonald’s sa tapat nito. Kung may bagong palabas ang ABS-CBN, aba dapat gayahin din ito ng GMA 7 (as in gayang gaya). Kung may Tumblr si David Karp, may naimbentong Publr si (sino ba ang founder nito at kamusta na kaya ito? LOL). Kaya naman nagkaroon ng karibal ang Milo — ang Ovaltine. Kung tutuusin, mas nauna talaga ang Ovaltine. Yun nga lang, mas sumikat ang Milo lalo na sa mga bata.
Kapag tinanong ninyo ang inyong mga magulang sa kung alin ang mas masarap, nakikinita kong Ovaltine ang kanilang pipiliin. Siguro, sa Ovaltine kasi sila nasanay. Kung masyadong matamis ang Milo o kaya’y mas masarap ang pagka-tsokolate ng Ovaltine para sa kanila ay sila na lang ang nakakaalam ng tunay na dahilan. Hindi talaga natin alam kung ano ang elemento meron ang Ovaltine at bakit mas gusto ito ng matatanda. Pero sa palagay ko, nagustuhan nila ang Ovaltine dahil sa pagiging puro nito kapag tinimpla. Kung hindi kasi ako nagkakamali, minsan ay may buo-buo pang powder ang Milo na hindi natunaw nang basta-basta kapag tinimpla mo. Sa Ovaltine, wala, as in pino talaga ang pagka-tsokolate. Sa palagay ko lang naman ito. Sa sobrang tagal ko na kasing hindi pag-inom ng chocolate drinks eh maski ‘yung pagkakaiba ng lasa ng Milo at Ovaltine, nakalimutan ko na. Pero sa madaling salita, kung ang Milo ay for kids, ang Ovaltine naman ay for adults.
Para mas lalong umangat, gumawa pa ng candy ang Ovaltine na nakilala natin bilang Ovaltinees na sobrang tigas at madikit sa ngipin kaya nakaka-badtrip kainin. Siyempre hindi sila papayag na matalo dahil ang Milo ay nagkaroon na ng ice cream, chocolate bar, cereals, shakes, condoms (‘de biro lang) at kung anu-ano pang pagkaing may sipa ng Milo. Kulang na lang, gumawa sila ng Mechadong Milo o kaya’y Ginataang Ovaltine (eto na naman ako).
Sa totoo lang, parang labanan na rin sa pagitan ng dalawang kulay ang nangyari sa dalawang pamosong chocolate drinks na ito — ang berde ng Milo laban sa kahel ng Ovaltine. Parang asul ng Ateneo laban sa berde ng La Salle. Parang asul ng Facebook laban sa kahel ng Plurk laban sa berde ng Friendster (SLN). Ang hilig ko talaga sa mga tapatan ngayon.
Talaga nga namang kung nasaan ang daga, naroon ang pusa. Ewan ko lang kung sino sa dalawang chocolate drinks na ito ang pusa at daga.
Kung nais mong mapanood ang ilang classic commercials ng Ovaltine, pindutin lamang ang links na makikita sa ilalim ng larawan. Enjoy!
+++
Minarapat kong hatiin ang sanaysay na ito dahil napakahaba. Baka end of the world na pero hindi pa kayo tapos magbasa (kung meron mang magbabasa nito). Abangan sa susunod na Sabado (o kung kailan ako ulit sisipaging magsulat) ang kuwento ko tungkol sa ilan pang sikat na chocolate drinks tulad ng Magnolia Chocolait at Sustagen. Yehey!
ƎRASƎRHƎADS
A psychotic mother, an alcoholic father, an uncaring psychiatrist, and a pedophile. These are only few of the odd characters in Running with Scissors. Told in the first person narrative, Augusten Burroughs takes the readers along for the ride of his deranged childhood, from the time he was about ten until he was in his late teens. His mother was mentally ill and his father was a dispassionate alcoholic guy. Both of them have nasty, physical fights, and once they get divorced, Augusten’s mother decided to hand over her parental rights to her psychiatrist, Dr. Finch. Augusten moved into the doctor’s despicable home, complete with his dysfunctional children, spaced-out wife who eats dog food, and Neil Bookman, the adopted 34-year-old (?) pedophile son of the doctor who lives in their backyard.
To those who are planning to read this book, keep in mind that you have to be prepared for some graphic homosexual portions. I myself was not prepared for the rather explicit gay sexual content in this book. That aside, I still enjoyed the book and find it very amusing.
What I liked in this book is how Augusten Burroughs told his story even though his version of reality is truly warped and mighty alarming. He even admits to others that he is gay, finds a lover twice his age, and does a lot of drugs which is mostly given to him by the Santa Claus look-alike Dr. Finch. The chapters such as “The Masturbatorium,” “The Joy of Sex,” and “The Seven-and-a-Half Inch Disaster” really emphasized the twisted path of his self-discovery.
All in all, Running with Scissors is an interesting, absurd read.Augusten Burrough’s life story is really fascinating and disturbingly funny. However, some chapters for me are more ‘disturbing’ than ‘funny’, and I feel this book is more of fiction than a memoir.
Rating: ★★★☆☆
June 1 in bullets
- I changed my display photo into Philippine Flag colors because June is our Independence Month. LOLwhat
- If my ex-girlfriend and I were still together, today could have been our 8th year anniversary.
- I want to go to the bookstore.
- I will now start reading Murakami’s A Wild Sheep Chase before going to sleep.
- Sometimes I really feel uneasy with my grammar.
- Good night! Bwahaha
[Flash 9 is required to listen to audio.]
The Best Mistake - Angulo
It’s a miracle waiting to happen or it’s the tragedy of our lives. Slowly sinking in, my friend. I’ll be content with what we have. There’s nothing more than this. So help me heal the pain from the love that never once was mine. I’m finally taking steps to forget the softness of your touch. I’ll be the best mistake, the best mistake that you’ll ever make.
Pulling away from your gravity. Don’t go blaming me. I’m not blaming you. No need to comfort me. Comforted. Satisfied by the memories. Comforted, satisfied by the memories of you.
Eyes pinned on you from across the room. Half-hiding, half-hoping that somehow it gives me away, so I don’t have to say.
It’s a miracle waiting to happen or it’s the tragedy of our lives. I’m finally taking steps, my friend. I’ll be content with what we have.
I spin for you from across the room. Somehow it gives me away, so I don’t have to say. Half-hiding, half-hoping. Half-hiding, half-hoping. I’ll be the best mistake that you’ll ever make.
I see your eyes pinned on me and you’re… half-hoping that there’ll be something even more to this… half-hiding, I see that you’ll spin for me but you’re… half-hoping… I’ll be the best mistake, the best mistake.
Currently reading: A Wild Sheep Chase by Haruki Murakami
His life was like a recurring nightmare: a train to nowhere. But an ordinary life has a way of taking an extraordinary turn. Add a girl whose ears are so exquisite that, when uncovered, they improve sex a thousand-fold, a runaway friend, a right-wing politico, an ovine-obsessed professor and a manic-depressive in a sheep outfit, implicate them in a hunt for a sheep, that may or may not be running the world, and the upshot is another singular masterpiece from Japan’s finest novelist.
GPOYWNC (Gratuitous Picture Of Yourself Wednesday na Nahagip ng Camera)
